از این دو بیت با کدومش موافقی ؟؟؟

من رشته ی ِ محبت ِ تو پاره می کنم .... شاید گره خور َد  به تو نزدیکتر شوم

رشته چون گسست میتوان بست .... لیکن گرهیش در میان است .

 روزهایی که بی تو می گذرد

 گرچه با یاد تو است ثانیه هایش

 آرزو باز می کشد فریاد

در کنار تو می گذشت ای کاش

کیمیاگرکتابی بدون جلدرا بدست گرفت که ازکاروان آورده شده بود،

ولی می توانست نویسندۀ آن رابشناسد ؛ آنراورق زد،

 کیمیاگربه افسانه ی نارسیس رسید.

 اگر،قصه نارسیس را می  شناخت.

 جوانک زیبایی که هرروز،درآبگینه ای صورت خودرامی دید

وبه تماشای زیبایی خودمی نشست تا...

تا که روزی محو زیبایی  خودشدودرآب افتادوغرق شد.

 درآبگینه گلی روییدبه نام "نرگس".

 کیمیاگرپایان افسانه راچنین  نوشت:

 بعدازمرگ نارسیس فرشتگان جنگل،به کنارآن آبگینه رسیدندکه روزگاری

ازآبی شفاف وشیرین سرشاربودواکنون جامی است لبریز از اشکهایی تلخ...

 فرشتگان پرسیدند:چرااشک میریزی...؟

 آبگینه گفت:"برای نارسیس گریه می کنم

" گفتند: "تعجعبی نداردماهمه وقت،درتمامی جنگلهابه دنبال آن آفریدۀ زیباروی بودیم ولی ...فقط تومیتوانستی،هرروز،درمقابل زیبایی اوبه سجده درآیی..."

 آبگینه پرسید:"نارسیس مگرزیبا هم بود؟"

 باتعجب جواب دادند: "چه کسی بهترازتوخبرداشت؟

 برساحل توخم میشد درآینه ات هرروز،نقش رخ خود میدید.

 آبگینه لحظه ای خاموش شد،پس آنگاه گفت:

 برای نارسیس گریه میکنم ولی هرگززیبایی اوراندیدم.

 برای نارسیس گریه  می کنم چون،هربارکه اوبرساحل من خم میشد، زیبایی خودرا درون آینه چشمانش می دیدم

 کیمیاگرگفت:"این است یک افسانۀ زیبا...

                                                                           اسکارواید/کتاب کیمیاگر

گفتی که رفته رفته چو عمر آیمت بسر

 عمرم ز ِ دیر آمدنت رفته رفته ، رفت

                            محتشم کاشانی

ای گل ِ تازه که بویی ز ِ وفا نیستت تو را        خبر از سرزنش ِ خار ِ جفا نیست تو را

رحم بر بلبل ِ بی برگ و نوا نیست تورا         التفاتی به ااسیرانِ بلا نیست تورا

ما اسیر ِ غم و اصلا" غم ِ ما نیست تورا        با اسیر ِ غم ِ خود  رحم چرا نیست تورا

                            فارغ از عاشق ِ غمناک نمی باید بود

                            جان ِ من این همه بی باک نمی باید بود

همچو گل چند به روی ِ همه خندان باشی        همره ِ غیر به گلگشت ِ گلستان باشی

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی         زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع ِ ما جمع نباشد تو پریشان باشی              یاد حیرانی ما باشی و حیران باشی   

                           ما نباشیم که باشد که جفای ِ تو کشد؟

                           به جفا سازد و صد جور برای ِ تو کشد؟

شب به کاشانه ی ِاغیارنمی باید بود            غیر را شمع ِ شب ِ تار نمی باید بود

همه جا با همه کس یار نمی با ید بود              یار اغیار دل آزار نمی باید بود

تشنه ی ِ خون ِ من ِ زار نمی باید بود            تا به ااین  مرتبه خونخوار نمی باید بود

                          من اگر کشته شوم ؛ باعث ِ بد نامی ِ توست 

                          موجب ِ شهرت ِ بی باکی و خود کامی ِ توست

دیگری جز تو مرا اینهمه آزار نکرد             جز تو کس در نظر ِ خلق مرا خوار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکردهیچ           سنگین دل ِ بید ادگر این کار نکرد

این ستم ها دگری با من ِ بیمار نکرد             هیچ کس این همه آزار من ِ زار نکرد

                          گر ز ِ آزردن ِ من هست غرض مردن ِ من

                           مردم ؛ آزار مکش از پی ِ آزردن ِ من

دره اي آغوش بگشوده

جاودان آغوش بگشوده

انتظارت چيست ؟...كارت چيست ؟

هان پذيرا مي شوي اين عابر آواره را در خويش ؟

دره آيا اين پريشان را ز درگاهت نمي راني ؟

جاودان در گرمي آغوش خاموشت نمي خواني ؟

دره خاموش است ...دره سر تا پاي آغوش است

و سكوتي سرد و صامت در فضا گسترده سنگين بال

ناگهان پژواكِ وای ِ مرد در دره طنين افكند

جغد زد شيون ؛ چرخ زد كركس

 دره زد لبخند.

                                   مصدق

         نظر یادت نره

عاشقي محنت ِ بسيار كشيد

 تا لب ِ دجله به معشوقه رسيد

 نشده از گل ِ رويش سيراب       که فلک دسته گلی داد به آب

نازنين؛ چشم به شط دوخته بود

فارغ از عاشق ِ دلسوخته بود

دید در رویِ شط آيد به شتاب      نو گلی چون گل ِ رويش شاداب

گفت :به به چه گل ِ رعنايی ست

لایق ِ دست ِ چو من زيبايي ست

حيف از اين گل که بَرَد آب او را     کنَد از منظره ناياب او را

زين سخن عاشق ِ معشوقه پرست

جست در آب چو ماهی از شست

خوانده بود اين مَثل آن مايه ی ِ ناز    که " نکويی  کن و در آب انداز "

خواست کازاد کند از بندش

اسم ِ گل برد و در آب افکندش

گفت: او تا که ز ِ هجرم برهی

                                   نام ِ بی مهری بر من ننهی

مورد ِ نيکی ِ خاصت کردم    

از غم ِ خويش خلاصت کردم

باری آن عاشق ِ بيچاره چو بط

دل به دريا زد و افتاد به شط  

ديد آبی ست فراوان و درشت

                                 به نشاط آمد و دست از جان شست

 دست و پايي زد وگل را بربود     

                                 سوی ِ دلدارش پرتاب نمود

گفت: کای آفت ِ جان سنبل ِ تو

ما که رفتيم ؛ بگير اين گل ِ تو

جز برای ِ دل ِ من بوش مکن   

                                 عا شق ِ خويش فراموش مکن

خود ندانست مگر عاشق ِ ما

که ز ِ خوبان نتوان خواست وفا

عاشقان را همه گر آب بَرَد

خوبرويان همه را خواب بَرَد.       

اي عاشقان عهد كهن

نفرينتان به جان من

او را رها كنيد

 نفرين اگر به دامن او گيرد

 ترسم خدا نكرده بميرد

 از ما دوتن به يكي اكتفا كنيد

 او را رها كنيد

                    مصدق

مگر سنبل؛ مگر نسرين؛ تو را ديدند

 كه سر خم كرده خنديدند

مگر بستان شميم گيسوانت را

چو آب چشمه ساران روان نوشيد

مگر گلهاي سرخ باغ ريگ آباد

در عطر تن تو غوطه ور گشتند

 كه سرنشناس و پا نشناس

از خود بي خبر گشتند

 مگر دست سپيد تو

تن سبز چناران بلند باغ حيدر را نوازش كرد

كه مي شنگند و مي رقصند و مي خندند

مگر ناگاه ...نسيم سرد گستاخ از سر زلفت

چه مي گويي ؟

تو و انكار ؟

تو را بر اين وقاحتها كه عادت داد ؟

صداي بوسه را حتي

درخت تاك قد خم كرده بستان شهادت داد

 مگر ديوار حاشا تا كجا تا چند ؟

خدا داند كه شايد خا ك اين بستان

هزاران صد هزاران بوسه بر پاي تو

ديگر اختيارم نيست

توانم نيست

تابم نيست

 به خود مي پيچم از اين رشك

اما خنده بر لب با تو گويم

 اضطرابم نيست

 مگر ديگر من و اين خاك؛ واي از من

چناران بلند باغ حيدر را

تبر باران من در خاك خواهد كرد

 نسيم صبحگاهي جان ز دست من نخواهد برد

ترحم كن نه بر من

بر چناران بلند باغ حيدر

 بر نسيم صبح

شفاعت كن

 به پيش خشم اين خشم خروشانم كه در چشم است

به پيش قله آتشفشان درد

شفاعت كن

 كه كوه خشم من با بوسه تو

 ذوب مي گردد

مصدق

 تا چو خورشيد نبينند به هر بام و درت

 جرم ِ بيگانه نباشد ، كه تو خود صورت ِ خويش

 گر در آيينه ببيني ، برود دل ز ِ بََرَت

                                                                                سعدي 

هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش كنم ، زارش كنم

از بوسه هایِ آتشين ، وز خنده های ِ دلنشين

صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در كارش كنم

در پيش ِ چشمش ساغری ، گيرم ز ِ دست ِ دیگری

چون بنده در سودای ِزر، كالای بازارش كنم

گويد : ميفزا قهر ِ خود ، گويم : بكاهم مهر ِ خود

هر شامگه در خانه ای ، چابكتر از پروانه ای

رقصم بر ِ بيگانه ای ، وز خويش بيزارش كنم

چون بينم آن شيدای ِمن ، فارغ شد از سودای ِمن

منزل كنم در كوی ِ او، باشد كه ديدارش كنم

گيسوی خود افشان كنم ، جادوی خود گريان كنم

با گونه گون سوگندها ، بار ِ دگر يارش كنم

چون يار شد بار ِ دگر ، كوشم به آزار ِ دگر

ز ِ دل فریاد کردم : کای خدایا

من او را دوست دارم ، دوست دارم

بهم زد خواب ِ شوم ِ اختران را

که عاصی گردد و بر وی بتازد

مگر چندان تواند اوج گیرد

من او را دوست دارم ، دوست دارم ......

        اين شعر بودني

         اين لحظه هاي با تو نشستن

                          سرودني ست

 اين لحظه هاي نا ب

 در لحظه هاي بي خودي و مستي

 شعر بلند حافظ تو

 شنودني ست

 اين سر نه مست باده

 اين سر كه مست دو چشم سياه توست

اينك به خاك پاي تو مي سايم

كاين سر به خاك پاي تو با شوق سودني ست

تنها تو را ستودم

آنسان ستودمت كه بدانند مردمان

 محبوب من به سان خدايان ستودني ست

 من پاكباز عاشقم از عاشقان تو

با مرگ آزماي

با مرگ اگر كه شيوه تو آزمودني ست

 اين تيره روزگار

در پرده غبار دلم را فروگرفت

تنها به خنده

 گرد و غبار از دل ِ تنگم زدودني ست

 در روزگار هر كه ندزديد مفت باخت

 من نيز مي ربايم

اما چه ؟

بوسه؛ بوسه از آن لب ربودني ست

بگشاي در به روي من و عهد ِ عشق بند

كاين عهد بستني  ؛اين در گشودني ست

اين شعر خواندني

اين شعر ماندني

 اين شور بودني

اين لحظه هاي پرشور

 اين لحظه هاي ناب

 اين لحظه هاي با تو نشستن

 سرودني ست …

              حمید مصدق

                          من به آوارگي ابر ونسيم

                                  من به سرگشتگي ‌آهوي دشت

                                                  من به تنهايي خود مي مانم

  من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي

                           گيسوان تو به يادم مي آيد

 من در اين شب كه بلند است به اندازه حسرت زدگي

                          شعر چشمان تو را مي خوانم

                          چشم تو چشمه شوق

                          چشم تو ژرفترين راز وجود

تو تماشا كن كه بهار ديگر

         پاورچين پاورچين

         از دل تاريكي مي گذرد

                           و تو در خوابي

                           و پرستوها خوابند

                           و تو مي انديشي

                           به بهاری  ديگر

                           و به ياري ديگر

                           نه بهاري

                           و نه ياري ديگر

               حيف

              اما من و تو

                    دور از هم مي پوسيم

                           غمم از وحشت پوسيدن نيست

                                  غمم از زيستن بي تو دراين لحظه پر دلهره است

ديگر از من تا خاك شدن راهي نيست

 از سر اين بام

اين صحرا اين دريا

پر خواهم زد خواهم مرد

غم تو اين غم شيرين را

 با خود خواهم برد....

                 حمید مصدق

در اين بهار ِ تازه كه گل ها شكفته اند            لبخند ِ عشق زن كه شكوفا ببينمت

يك جام نوش كردي و مشتاق ديدمت             جامي دگر بنوش كه شيدا ببينمت

بگذشت در فراق ِ تو شب هاي بيشمار          هر شب در اين اميد كه فردا ببينمت

اي ايستاده در پس ِ اين پرده ي غبار             نزديكتر بيا كه هويدا ببينمت

نازم به بي نيازيت اي شوخ سنگدل             هرگز نشد اسير ِ تمنا ببينمت

منت پذير ِ قهر و عتاب ِ توام ولي                مي خواستم كه بهتر از اينها ببينمت

                                                         مفتون امینی

از ميان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو

هر دو بيزار از اين فاصله هاست

من گمان مي كردم

دوستي همچون سروي سرسبز

چارفصلش همه آراستگي ست

من چه مي دانستم ، هيبت باد زمستاني هست

من چه مي دانستم ، سبزه مي پژمرد از بي آبي

سبزه يخ مي زند از سردی ِ دی

من چه مي دانستم ، دل هر كس دل نيست

قلبها ز آهن و سنگ

قلبها بي خبر از عاطفه اند

و چه روياهايي

كه تبه گشت و گذشت

و چه پيوند صميميتها

كه به آساني يك رشته گسست

و چه اميد عظيمي به عبث انجاميد

گاه مي انديشم

مي تواني تو به لبخندی

اين فاصله را برداری

تو توانايي بخشش داري

دستهاي تو توانايي آن را دارد ، كه مرا

زندگاني بخشد

چشمهاي تو به من مي بخشد

شور عشق و مستي

و تو چون مصرع شعري زيبا

سطر برجسته اي از زندگي من هستي

من در آيينه رخ خود ديدم و به تو حق دادم

تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي

من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم چه اميد عبثي

من چه دارم كه تو را در خور؟....هيچ

من چه دارم كه سزاوار تو؟....هيچ

تو همه هستي من ؛

تو همه زندگي من هستي

تو چه داري؟....همه چيز

تو چه كم داري ؟ .... هيچ

كاهش جان من اين شعر من است

آرزو مي كردم

كه تو خواننده ي شعرم باشي

راستي شعر مرا مي خواني ؟...

باورنم نيست كه خواننده ي شعرم باشي...

كاشكي شعر مرا مي خواندي…

چه كسي خواهد ديد ، مردنم را بي تو؟

گاه مي انديشم

خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا

از كسي مي شنوي ؛

روي تو را

كاشكي مي ديدم

شانه بالازدنت را

بي قيد

و تكان دادن دستت كه

مهم نيست زياد

و تكان دادن سر را كه عجيب !

عاقبت مرد؟

افسوس.....

كاشکی مي ديدم

من به خود مي گويم:

چه كسي باور كرد?

آتش ِ عشق ِ تو خاکستر کرد

سينه ام آينه اي ست

با غباري از غم

تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار

آشيان ِ تهی ِ دست ِ مرا

مرغ ِ دستان ِ تو پر می سازند

آه مگذار ، كه دستان من آن

اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد

آه مگذار كه مرغان سپيد دستت

من چه مي گويم ، آه...

با تو اكنون چه فراموشيها...

با من اكنون چه نشستها ؛

خاموشيهاست...

تو مپندار كه خاموشی ِ من

هست برهان ِ فراموشی ِ من ...

حمید مصدق

این شعر طولانی بود ابیات قشنگشو گلچین کردم ، کامل نیست