مبند دل به 

                                      ز خلق و خود بگذر، رو به آستان خدا کن

                                      تویی که بنده ی آن آفریدگار کریمی

                                      دل از تباهی و غفلت ، ز دام و دانه جدا کن

                                      به اشک نیمه شبی

                                      ناله ی سحر گاهی

                                      و یا به سجده ی شکری

                                      بپاس نعمت بی منتهایش

                                       ادا کن

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

( این مطالب از کتاب " آسمان و ریسمان  درعوالم شعر و شاعری "  تالیف  "خلیل محمد زاده " هست .دیروز         داشتم  می خوندم  به نظرم جالب اومد نوشتم شما هم بخونید .ضرر نداره )

روزی غلامی لباسی سبز و قبایی زربافت به تن کرده وبه زیارت بارگاه حافظ می رفت همانجا فالی گرفت. چنین آمد :

                 سرمست با قبای زرافشان چو بگذری               یک بوسه نذر حافظ پشمینه پوش کن

او به خنده افتاد و گفت: یک بوسه کم است دو بوسه می دهم، اما عمل نکرد.هفته بعد که دوباره به زیارت   حافظ آمده بود فالی زد چنین آمد:

              گفته بودی که شوی مست دو بوسم بدهی       وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

باز غلام گفت دو بوسه کم است سه بوسه میدهم ( دوستان اینجا مشاهده میکنید که غلام جو گیر میشه!!!) و      باز به وعده اش وفا نکرد. سومین هفته وقتی به زیارت بارگاه حافظ آمد و دیوانش را گشود چنین آمد:

                 سه بوسه کز دو لبت کرده ای حوالت من          اگر ادا نکنی قرضدار ِ من باشی

او طاقت نیاورد و مزار حافظ را بوسه باران کرد.

 وقتی که حافظ مرد عده ای از مردم شیراز مانع دفع او در قبرستان مسلمانان (حافظ عضو فرقه ملامتیه بود)  شدند.هواخواهان حافظ مردم را مجبور به فال گرفتن از دیوان او کردند وفال چنین آمد :

                       قدم دریغ مدار از جنازه ی حافظ            که گرچه غرق گناهست میرود به بهشت

شعاع السلطنه والی فارس که به عقاید مذهبی بی علاقه بود تصمیم گرفت برای خدمت به تمدن و مبارزه با خرافات دستور دهد مقبره ی حافظ را با خاک یکسان کنند و بجایش باغچه ی زیبایی ایجاد کنند وگل اطلس بکارند ( یکی بیاد اینو بگیره !!! ) مرحوم محمد وجدانی نامه ای به شعاع السلطنه نوشت و گفت اگر نسبت      به قبرحافظ خیالی دارید شما هم مثل پدرانتان در کنار بارکاهش فالی از دیوان او بزنید شعاع السلطنه نیت     کرد که ای حافظ ، مقام تو بالاتر از آن است که دیوان ِ اشعارت وسیله ی  ِ خرافه پرستی مردمان شود ، با       مقبره ات چه کنم؟ این بیت آمد :

                به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه        جای دلهای عزیزست ، به هم بر مزنش

وقتی نظام دستغیب شیرازی فوت کرد نعشش را برای دفن به حافظیه بردند اما متولی آنجا مانع از این کار     شد (حالا د ِ بیا )، از دیوان حافظ فالی گرفتند تا ببینند خود حافظ چه می گوید چنین آمد :

           رواق منظر چشم من آشیانه ی توست            کرم نما و فرود آ  که خانه، خانه ی توست

نجم الدین وزیر (که از گدایی به وزارت رسیده بود ) پیوسته زبان اعتراض به دیوان حافظ داشت روزی   سلطان نیت فال کرده بود که نجم الدین گفت : نمیتوان با دیوان حافظ فال گرفت و لسان الغیب گفتن حافظ    حرفی سست است سلطان نپذیرفت ، با دیوان حافظ فالی گرفت  ، نیت کرد  که آیا اعتراض  ِ  نجم الدین        بجاست یا نه ؟چنین آمد :

                    در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب                 یارب مباد آنکه گدا معتبر شود

(خوب دیگه بیشتر از این نمیگم میترسم معلوماتتون زیادی بره بالا )