این شعر رو پارسال یکی از همکلاسیای دانشکده بنام صالح ... (فامیلشو یادم نمیاد ) توی کلاس استاد سید صادقی خوند. استاد مشکل پسند ما خیلی از این شعر خوشش اومد تا جایی که به آقای صالح ... گفت میخوام شاعر این شعر رو ببینم . من و حمیده و عفت و ساره و رزی و سوفی هم خیلی دنبال گیر آوردن این شعر بودیم ( خیلی دلم براشون تنگ شده ) اما نمیدونم چرا آقا صالح این شعرو به ما نمیداد .اما بعد از یکسال موفق شدم گیرش بیارم. شاید با یکبار خوندن قشنگ نباشه اما اگه با ریتم خاص خودش ( آروم و تکیه دار ) خونده بشه خیلی زیباست. البته این سلیقه ی منه ممکنه یه نفر بخونه و خوشش نیاد . به هر حال من توی این پست گذاشتمش . البته با اجازه ی آقا صالح ... و شاعر این شعر .

پت ، پت ، چراغ از نفس افتاد ؛ تا پدر

آمد سراغ خلوت مادر

نه ماه بعد

غنچه ی سرخی شدی ولی مادر شبیه یک گل پرپر

گنجشک پر ، کبوتر و در کل پرنده پر ... مادر پریده بود و پدر پر

" ابرو کمون شونه بلندم لالالالا

گل دونه ی دلم ، گل گندم لالالالا

کی میشه حجلت مو ببندم لالالالا

مادر بزرگ با نوه اش در سکانس بعد ، یک خانه داشتند ته کوچه ی زمین

دور از تمام مردم سرد و بی خیال

در فصل بی بخار زمستان قشنگ بود

بر شیشه ها بخار سماور

کیف و کتاب دخل به خرجش نمی رود، باید نبایدی که به منطق نمی خورد

آقای ناظمی که سراپا شکایت است " گم شو لجن ، برو دم دفتر "

مادربزگ حادثه ی بعدی تو بود ، او را ببر زیر لحد خاک کن ، همین...

یک فاتحه بخوان و به یک ارث فکر کن ! ...

کارگردان سگ خلق و بد دهن از پشت دوربین به همه پارس یا کات می دهد با تو که :

" این چه طرزش است ؟ با این سکانس مسخره ، تف بر سکانس بعد "

بازار ریشه ریشه ی ترا جذب می کند ، تو شاخه شاخه در لجن روزمرگی

تو برگ برگ زردتر از روزهای قبل در دست بادهای شناور

" آقا لبو ببر !لبوی داغ حال میده ! خانم لبو بدم ؟ "... " بده آقا "

که ناگهان موهاش توی باد دلت را به باد داد ، آن دختر تکیده ی لاغر

دختر ولی پرید و خمارت گذاشت ... وبعد میخانه بود ... و کام های تلخ

با یاد چشمهای خمارش تو بودی و بعد از دو بطر ، بطری دگر

یک دستمال یزدی و یک پاتوق مدام ، مردی مزاحم دو یا سه خانم جوان

چاقو بدست می رسی و قاط می زنی " هی با توام کثافت آشغال "

زندان شروع حرفه ی جرحی بزرگتر ، ...

استاد کار می شوی و می زنی جلو ... با چند سال سابقه ی کمتر

" من شاعرم ، همان که تو را خلق کرده است

اما ببخش خالق خوبی نبوده ام

من قول می دهم که تو در سکانس بعد ، هر طور خواستی بروی زندگی کنی

یک کار و بار عالی با یک زن قشنگ ...

خواباند بیخ گوشم ، زل زد به چشمهام ، چیزی نگفت و رفت...

او قرص های کوچک آرام بخش را با چای تلخ بسته بسته به حلق ریخت

تا آمدم به متن بیایم کمک کنم

/محمد علی پوشیخ علی/

حرفهای ِ ما هنوز ناتمام

تا نگاه میکنی وقت ِ رفتن است

باز هم همان حکایت ِ همیشگی

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه ی ِِ عزیمت ِ تو ناگزیر می شود

ناگهان چقدر زود دیر می شود

ارسالی از سیاوش :

 

معلم پای تخته داد میزد.

صورتش از خشم گلگون بود.
و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود.
ولی آخرکلاسیها لواشک بین خود تقسیم میکردند.
وان یکی در گوشهای دیگر (جوانان) را ورق میزد.

برای ایم که بیخود های و هو میکرد و با آن شور بی پایان
تساویهای جبری را نشان میداد.
با خطی خوانا به روی تختهای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود

تساوی را چنین بنوشت:


« یک با یک برابر است »
از میان جمع شاگردان یک برخاست

- همیشه یک نفر باید به پا خیزد -

به آرامی سخن سر داد
تساوی اشتباهی فاحش و محض است.
نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت
معلم مات بر جا ماند.
و او پرسید:

اگر یک فرد انسان ، واحد یک بود
آیا باز یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود !

و او با پوز خندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامان داشت بالا بود و آن که
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود
آیا باز یک با یک برابر بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره گون چون قرص مه میداشت بالا بود
وان سیه چرده که مینالید پایین بود؟
آیا باز یک با یک برابر بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو میشد


حال میپرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفت خواران از کجا آماده میگردید؟


یا چه کس «دیوار چین»ها را بنا میکرد؟
یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟
یا که زیر ضربت شلاق له میگشت؟

یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس میکرد؟

معلم ناله آسا گفت:
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:
« یک با یک برابر نیست »


                                            خسرو گلسرخی

کمال الملک می گوید : هر وقت در ایام جوانیم مریض میشدیم ، به نزد دکتر

و خانواده به دکتر دیگری معتقد نبود و حال مریض بد و بدتر میشد . ناچار به

پزشکی که در همسایگی مان بود مراجعه کردیم . از دیوان حافظ فالی زدم

که آیا دکتر جدید در کارش موفق خواهد شد یا نه ؟چنین آمد :

می باخت . روز بعد به قمار دعوت شد و نمیدانست برود یا نه ؟ از دیوان حافظ فالی

گرفت ، چنین آمد :

با خواندن همین یک بیت با خوشحالی به مجلس قمار رفت.اما آن شب هم باخت

به بیت آخر افتاد :

به من آرامش ده

دلیری ده

بینش ده

مرا فهم ده

                                                 جبران خلیل جبران