در واقع غزل دو قهرمان بیشتر ندارد : عاشق و معشوق . و همواره معشوق در حال ِ اعرض از عاشق است.شاعران ِمکتب وقوع بر آن شدند تا این رابطه را دگرگون کنند : اولا" عاشق هم می تواند از معشوق دوری کندو ثانیا " معشوق و رابطه های عاشقانه باید مبتنی بر واقعیت باشد .اما چگونه می توانستند در اجتماعات ِ قرون ِ وسطایی ِ آن دوره از معشوق ِ واقعی ِ زن نام برند ؟ از این رو عمدتا " بسوی ِ معشوق ِ مرد رفتند که سخن گفتن از او به اندازه ی ِ زن خطرناک نبود و این نوع شعر ، مکتب ِ وقوع را بی جان و غیر ِ قابل ِ اعتنا کرد. در ضمن باید توجه داشت که فساد اخلاقی مخصوصا " در زمینه ی ِ عشق ِ مرد به مرد در این قرن ( قرن 10) رواج تمام داشت .و حتی در قرون بعد مخصوصا " در نواحی مرکزی ایران از قبیل کاشان و یزد و اصفهان همچنان ادامه داشت . " امرد "خانه های ِ متعدد در شهر ها دایر بود و دولت ِ صفویه از این امرد خانه ها مالیات های ِ کلان می گرفت . وقوع گویی از همان ابتدا دچار ِ تکرار و ابتذال شد و یک شیوه ی ِ فرعی در مکتب وقوع پیدا شد که به آن واسوخت می گفتند ( یعنی اعراض و روی برگرداندن ) . در این مکتب ، عاشق از معشوق روی بر می تابد و دیگر ناز ِ او را نمی خرد و به سرا غ ِ معشوق ِ دیگر می رود . مبدع این طرز وحشی بافقی است .معروفترین شعرش این ترکیب بند است : دوستان شرح پریشانی من گوش کنید / داستان غم پنهانی من گوش کنید ................ الی آخر(شعر بالا)

اما تاثیر ِ این شعر ِ زیبا وقتی کم می شود یا اساسا " منفی می شود که دریابیم مخاطب ِ شاعر معشوقی مذکر است (در سه بند ِ زیرآشکارا از معشوق ِ مذکر چنین سخن می گوید ) :

ای پسر چند به کام دگرانت بینم / سر خوش و مست ز جام دگرانت بینم / مایه ی عیش مدام دگرانت بینم / ساقی مجلس عام دگرانت بینم / ...(همین شعر بالا)

مخفی نماند که هنگامه آرایی و سخن طرازی ِ شیخ سعدی شیرازی که مروج غزل است خال خال ِ وقوع گویی هم دارد : دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست / تا ندانند رقیبان که تو منظور ِ منی . البته طرفدارای سعدی ناراحت نشن چون این چیزایی که می گم اصلا " از حسن ِ کلام ِ سعدی کم نمی کنه ... خودم از خوانندگان ِ اشعار ِ سعدیم مخصوصا " غزلیاتش ... بوستان و گلستانشم که نیاز به تعریف ِ من نداره ......اما از اونجایی که انسان جایز الخطاست شیطونیای سعدی تو خطبه هاش و ...هم امروزه کار دستش داده و به فساد اخلاقی محکوم شده ، من قرن ِ 7 اونجا نبودم ببینم این سعدی چه جور آدمی بوده ..... الله اعلم ...... اما اینو میدونم که باید حسن رو مد نظر گرفت نه عیب رو ...... راستی میدونستین که محتشم کاشانی ( شاعر شعر ِ بازاین چه شورش است که در خلق عالم است .... ) هم از شاعران ِ مکتب ِ وقوعه ؟ معشوق مذکرشم هم در کاشان بنام شاطر جلال معروف بوده ! ....... دیگه ... دیگه ..... لسانی شیرازی ... شرف جهان قزوینی ( که نمونه کامل ِ این مکتب و بنیان گذارش بوده ) .... در اشعار ِ قدما هم مکررا " به وقوع گویی بر می خوریم ! مثلا" قطران ...... فرخی سیستانی ( فرخی از تو دیگه بعید بود !) اینم از شعر فرخی : ای پسر چنگ بنه بوسه بیار / این همه جنگ و درشتی به چه کار / تو چو من یار نیابی به جهان / من چو تو یابم هر روز هزار !

منبع : سبک شناسی شعر از دکتر شمیسا با تلخیص صص 281- 269 و یه جاهاییش هم نظر ِ خودم .

 میدونم شعر خیلی طولانیه ولی خوشم اومد نوشتم .مشکلی داری؟؟

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید             داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید          گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی؟

سوختم سوختم این راز نگفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم                      ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه ی رویی بودیم                    بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

بایدش خنجر ِ رستم بدَرَد ... گرچه سهراب بوَد