وقتی دل ِ سودایی می رفت به بستان ها

بی خویشتنم کردی بوی ِ گل و ریحان ها

گه نعره زدی بلبل ، گه جامه دریدی گل

تا یاد ِ تو افتادم ، از یاد برفت آنها

ای مِهر ِ تو در دلها ، وی مُهر ِ تو بر لبها

وی شور ِ تو در سرها ، وی سرّ تو در جانها

تا عهد ِ تو بر بستم ، عهد ِ همه بشکستم

بعد از تو روا باشد ، نقض ِ همه پیمان ها

تا خار ِ غم ِ عشقت آویخته در دامن

کوته نظری باشد رفتن به گلستان ها

آن را که چنین دردی از پای در اندازد

باید که فرو شوید دست از همه درمانها

گر در طلبت رنجی ما را برسد ، شاید

چون عشق حرم باشد ، سهلست بیابان ها

هر تیر که در کیش است گر بر دل ِ ریش آید

ما نیز یکی باشیم از جمله ی ِ قربان ها

هر کو نظری دارد با یار ِ کمان ابرو

باید که سپر باشد پیش ِ همه پیکان ها

می گویم و بعد از من گویند به دوران ها

سعدی

صد بار اگر از دست ِ توام خون رود از دل

از در چو در آیی همه بیرون رود از دل

لیلی همه در خنده و بازیست چه داند

کز دیده چه ها بر سر ِ مجنون رود از دل

گفتی که برون کن غم ِ من از دل و خوش باش

آه این سخن ِ سخت مرا چون رود از دل؟

اهلی شیرازی