نگفتمت مرو انجا که آشنات منم 

 درین سراب فنا چشمه ی حیات منم 

 وگر بخشم روی صد سال ز من 

 به عاقبت بمن آیی که منتهات منم 

 نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی 

 که نقش بند سراپرده ی رضات منم 

 نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی 

 مرو به خشک که دریای با صفات منم 

 نگفتمت که چو مرغان بسوی دام مرو 

 بیا که قوت پرواز و پر و پات منم 

 نگفتمت که ترا ره زنند و سرد کنند 

 که آتش و تبش و گرمی هوات منم 

 نگفتمت که صفتهای زشت در تو نهند 

 که گم کنی که سرچشمه ی صفات منم 

 نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت 

 نظام گیرد ، خلاق بی جهات منم 

 اگر چراغ دلی ، دانک راه خانه کجاست 

 وگر خدا صفتی ، دانک کدخدات منم 

 مولوی