بعد آن توفان و آن سيلابها

عاقبت كشتی به ساحل در نشست

نوح با ياران خويش از ورطه رست

زندگی بالندگی از سر گرفت

زندگانی جلوه ای ديگر گرفت

بگذرد تا زندگی ، هر كس پی كاری فتاد

خاك شد گل ، گل چو خشت خام شد

خشت روی خشت پی تا بام شد

نوح را هم اوفتادش كار گل

كار گل را برگزيد از جان و دل

داشت با آن كوزه ها پيوند نوح

تا كه روزي يك ملك با احترام

نوح در پاسخ هراسان گفت : نی

كوزه ها را ساختم با دست خويش

بشكنم گر كوزه دل گردد پريش

نيشتر گر كس به قلبم بر زند

نيكتر تا كوزه ها را بشكند

بار ديگر آن ملك آمد فرود

گفت : حق گفتت كه ای نوح نبی

چون تو جنباندی به سوی ما لبی

خواستی تا شويم از اين چرخ پير

منكران را از صغير و كبير

من فرستادم بسی توفان و سيل

خواستم چون بشكنی كوزه ی گلت

كوزه بشكستن بسی شد مشكلت ؟

پس چه سان بی اعتنا بر جان خلق

خود جهان از زندگان آكندمی

آن كه خود يك كوزه را مشكل شكست

اين چنين آسان جهانی دل شكست ؟

نوح گريان سوی كوزه برد دست

كوزه ها بر سنگ نی ، بر سر شكست