از دور یک درشکه می بینم
یک درشکه چقدر هم زیباست
نرم و آهسته می شود نزدیک
مقصدش خانه ی ِ قدیمی ِماست
خانه ی ِ ما که هشتی اش امشب 
مثل ِ دامان ِ شب چراغان است 
خانه امشب از شادی
پشت ِ بامش مناره باران است
نرم نرمک درشکه می آید
می رسد روبروی ِ خانه ی ِ ما 
طول ِ این کوچه ی ِ تنها را 
بوده در جست و جوی ِ خانه ی ِ ما 
لحظه ای بعد کوچه می بیند
قامتی را که مثل ِ شمشاد است
یک نفر با اشاره می گوید 
اسم ِ این مرد شاه داماد است
آفتابی به مهربانی ِ عشق
خفته در آسمان ِ چشمانش
قصه می گوید از محبت ِ او 
لهجه ی ِ نرمتر ز ِ بارانش 
امشب این مرد ِ خوب خواهد برد
خواهرم را به خانه ی ِ خوشبختی
در نگاه ِ صمیمی اش جاریست
تابش ِ چلچراغ ِ خوشبختی
مادرم میدهد به خواهر من 
یک سبد آفتاب و آیینه
امشب عجب تماشایی است
اشک و قرآن و آب و آیینه
لحظه ای بعد در شلوغی
خواهرم را دگر نمی بینم 
می شود دور درشکه ی او 
سایه ای بیشتر نمی بینم 
امشب آغاز می شود غزلی
مطلعش پایکوبی خوبان 
امشب اما شبی تماشایی است 
شب ِ خوب ِ عروسی ِ خوبان

سعید بیابانکی

 خواهر سارا